Na de val van het Romeinse rijk raakte zeep uit de mode - met eeuwenlang welriekende Europeanen als gevolg! Pas rond het begin van het eerste Millenium introduceerden de Kelten zeep in Engeland. Ten tijde van de late middeleeuwen keerde olijfoliezeep weer terug in Spanje en Frankrijk, en werd beroemd onder de benaming "Jabón de Castilla" en "Savon de Marseille". Die klassieke, natuurlijke olijfoliezeep bleef eeuwenlang de "gouden standaard" voor de zeepproductie.
|
|
|||||||||||||||||||||||||||
Vanaf het begin van onze beschaving hebben de volkeren rond de Middellandse Zee aan olijfolie bijzondere geneeskundige eigenschapen toegekend. In het Egypte van de Farao's gebruikten de mensen al zeep voor de huidverzorging, terwijl de oude Grieken zelfs in pure olijfolie baadden! In het Romeinse rijk gebruikte men olijfoliezeep voor het wassen van textiel, en later ook bij het baden - gegeurd met rozenblaadjes, laurier en kruiden. 
In de twintigste eeuw werd de zeepindustrie overgenomen door de reinigingsmiddelenindustrie. Industriële producenten vervingen olijfolie door veel goedkopere oliën zoals katoenzaadolie en lijnzaadolie, vaak vermengd met dierlijke talg en visolie. Om het productieproces te versnellen werden chemicaliën toegevoegd. Tegenwoordig bevat een stuk commerciële zeep wel twintig verschillende chemische ingrediënten -- inclusief kunstmatige kleurstoffen en synthetische (vaak opdringerige) geurstoffen. Soms staat olijfolie dan wel op de verpakking genoemd of afgebeeld als een van de ingrediënten, maar je ziet zelden hoe veel: dat is dan namelijk een minieme hoeveelheid, enkel en alleen toegevoegd uit reclameoogpunt. 
