 Vlak ten zuiden van het Ebro-dal, daar waar in de vorige eeuw een aantal kunstmatige stuwmeren zijn gecreëerd, groeien olijfbomen op hoge bergen voornamelijk van de soort Arbequina die daar eeuwen geleden werden geplant. Sommige zijn 350 jaar oud. Na een tijd van verval worden de oude, verwaarloosde bomen thans weer geoogst en jonge bomen nieuw aangeplant (zie " 100% Arbequina).
Omdat moderne landbouwchemicaliën daar nimmer werden gebruikt, hebben sommige olijfgaarden het streng gecontroleerde certificaat van Ecologische Landbouw verworven. Het helpt daarbij, dat de hoog gelegen olijfgaarden weinig of geen last hebben van de beruchte "witte vlieg" (Dacus Olei), die liever bij het water in de diepte blijft. Het insect, dat tunneltjes boort in nog jonge olijven en daar eitjes legt, die uitgerekend in de oogsttijd uitkomen, is de schrik van iedere olijfboer en zonder moderne middelen practisch onuitroeibaar. De ecologisch geteelde olijven hebben een meerwaarde en brengen een bescheiden welvaart terug naar het gebied. Zo komen kinderen en kleinkinderen vanuit de grote stad terug naar het dorp Riba Roja d'Ebre om oma en opa bij de handmatige olijvenoogst te helpen.
Can Solivera Wilde extra olijfolie wordt uitsluitend geperst op traditionele wijze in een van de laatste middeleeuwse molens, die er nog in Spanje zijn. Er zijn wel enkele mini-concessies gedaan aan de moderne tijd. Zo zijn de muilezels, die de drie conisch gehouwen stenen molenwielen ronddraaiden, vervangen door een electromotor en de ronde stromatten zijn nu van kunststof. De olie wordt gedeanteerd van het vruchtwater (alpechín) in grote bakken van metselwerk. Bij deze tradionele persmethode, komen nogal wat vruchtdeeltjes mee met de olie, die neerslaan op de bodem van de fles.
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
